23 Mart 2014 Pazar

Pakistan 12. Gün

Zoe bütün akşam uyutmadı, benimle aynı yatakta yatıyor ve surekli kıpır kıpır, aynı zamanda cok kötü öksürüyor. Ateşi de vardı. 
 
Sabah kalktığımızda biraz daha iyi gözüktü gözüme, Aly annesi ile check-up yaptırmak için aile doktoruna gitmişti. Zoe'nin kahvaltısını yaptırdım, bahçede günesin altında zaman geçiriyorduk ki iki araba geldi. Ilk arabadan 2 kadın ikinci arabadan da iki erkek çıktı, yanıma geldiler. Kayınvalidemin en buyuk abisinin eşi, kızı ve oğlu gelmişti. Öğle yemeğini yer giderler diye düşünüyordum. Zoe'yi doktora götürmeyi planladığından umud ediyordum desem daha doğru olur. 

 Aksam 6 idi ayrıldıklarında. Onlar kalkar kalkmaz koştur koştur doktora gittik, yolda kusmaya başladı, iyice korkmuştum. Hastaneye vardığımızda hemen içeri aldılar. Ozel hastane oldugundan dil problemi de olmadı, rahatça herseyi anlattım doktora. Zoe'nin göğsünü dinledi, bademciklerine gözlerine baktı. Ciğerlerinde ve bademciklerinde problem yoktu. Alerjisi olmuş havadan o da balgam yaptığından bağlamı atmak icin oksuruyor bazen zorladığında da kusma yapıyormuş. Ağrı kesici ve alerji ilacı verdi. Icim rahatladı, hem de cok rahatladım cok streslenmistim yine. Aksam bakıcısı ile eve dondü biz ise gitmek zorunda olduğunuz bir aksam yemeğine katıldık. 

Akşam yemeği Pakistan Airforce yani havacilarin lojmanindaydik, bana çocukluğumu hatırlattı. 8 yaşına basmamıştım Ankara Oran MSB lojmanlarına taşındığımızda. Liseye başlayana kadar MSB lojmanlarındaydık. Harika bir çocukluk geçirdim orada. Babam denizci olmasına rağmen Hukuk mezunu da oldugundan Genel Kurman Başkanlığında J5 bölümünde çalıştı yıllarca. Teyzemin kapalı oluşu dedemin ve eniştemin dindar olması sorun yarattı bize sonradan. Askeriye o zamanlar cok farklıydı. Lojmanlar çok güvenliydi, gece 10'a kadar lojman sokaklarında paten kayar, sarki söyler tabiri caizse fink atardik. Aynı havayı soluyormusum gibi geldi. Yüzümde bir gülümseme belirdi lojmanın sokaklarında ilerledikçe. 

 Bu lojmanlar çok daha büyüktü, benim gittiğim ilk okul lojmanların içindeydi, bu lojmanlarda 3 okul, kocaman bir hastane vardı. MSB lojmanları ile kıyaslamak gerekirse 3 tane MSB lojmanını rahatlıkla içine alır bir de Gulhane Askeri Tip Fakültesini sığdırirdi. Lojmanların restaurant kısmındaydi yemek. Her ne kadar uzun süreli kalmak istesem de aklım Zoe de oldugundan yemeği yiyip kalkmak istedim. 1 buçuk saat ya kaldık ya kalmadık. Konuşulacak konuların icine kendi planımı sığdirmayi başardım. Amangardaki okul planımızdan bahsettim Generallere, büyük ilgi çekti, yardım etmek istediklerini ellerinden geleni yapacaklarını söylediklerinde havalara uçacaktım. Bir buçuk saatte buyuk bir başarı yakalamıştım. Ayrılırken arabanın camını açıp lojman havası derin derin içime çektiğimdeki duygu huzur ve umut ile nostaljinin guzel br karışımıydı. 

 Eve vardığımda Zoe uzun zamandır uyumadığı kadar derin ve rahat bir uyku içindeydi. Onun hıuzurla uyuduğunu görünce hepten mutlu olmuştum. Usulca yanına sokulup yavaşça saçını okşadım. Keşke Allah herkese evlat  sevgisi verebilseydi; veya sevgi verebilen, paylaşabilen bir kalp. Umarım benim yavrumda dahil dünyada bütün çocukların en iyi bildigi duygu korku ve yasak yerine sevgi ve özgürlük olabilseydi. Yine de geçirdiğim stressli günden uzak umut ve mutluluk dolu bir aksam geçirmenin. verdigi huzurla kısa bir sürede uykuya daldım. 
 
Aksam oldugundan lojmanların fotografını cekemedim ama Google dan sizler için bir görsel bulmayı başardım. 

 

 
Bu gadget'ta bir hata oluştu